#แล้วแต่พีม

EP: T

หัวใจคนเรารับความเจ็บปวดได้แค่ไหน

สมองคนเราจำความเจ็บปวดได้มากแค่ไหน

พีรพัฒน์คว่ำหน้าจอมือถือลงพักใหญ่ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาดูอีกครั้งกับหน้าจอที่ปรากฏข้อความเดิมที่คิมหันต์พิมพ์มาบอกว่า ไม่เคยคิดจะยอมแพ้เรื่องของเขา

พลุในใจพีมดังขึ้นมาเบาๆ เรื่อยๆ ทั้งๆที่เขารู้ดีแก่ใจว่าสิ่งที่พิมพ์ไปทั้งหมดมันบั่นทอนคนที่คอยวิ่งตามในความสัมพันธ์แบบคิมหันต์มากแค่ไหน

มันไม่ใช่ไม่รู้สึก

มันรู้สึก จนกลัวว่าตัวเองจะต้องเสียสติจนเสียความเป็นตัวเองซ้ำอีกครั้ง

อิมคือความผิดพลาดที่เขาไม่เคยทำได้ดี

ส่วนคิมคือคนที่คอยเติมเต็มทุกอย่างที่เขาไม่เคยให้และไม่เคยได้รับจากความสัมพันธ์กับอิม

ดวงตาเรียวเบิกโพลงขึ้นท่ามกลางความมืดหลังจากได้ยินเสียงกระทบเบาๆ ที่ประตูหน้าห้อง พีรพัฒน์ยังคงนอนนิ่งคิดว่าคงเป็นคนเมาที่เดินเซมาชนประตูห้องทั่วไป

ชายหนุ่มยันตัวขึ้นอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูอย่างชัดเจน พีรพัฒน์เดินตรงไปที่ประตูห้องด้วยความชินทางทั้งๆ ที่ห้องนอนมืดสนิท สิ่งที่เห็นจากตาแมวทำให้เขาเอื้อมมือจับลูกบิดพร้อมปลดกลอนด้วยสติที่หลุดลอยอีกครั้ง

ประตูถูกปิดลงพร้อมกับแรงกระแทกจากการกอดอย่างแรงจากผู้มาเยือน

คิมหันต์รู้สึกถึงความเย็นเฉียบที่ไหล่ข้างซ้ายพร้อมกับเสียงแหบต่ำที่กำลังสะอื้นเบาๆ

พีมร้องไห้อีกครั้งในค่ำคืนนี้

ไม่ใช่เพราะความทรงจำ

ไม่ใช่เพราะอิม

แต่เป็นเพราะคิมหันต์

คิมหันต์ที่ทำให้รู้สึกปลอดภัยโดยไม่ต้องพูดอะไร

อ้อมกอดถูกกระชับขึ้นอีกพร้อมกับจูบเบาๆ ที่กลุ่มผมสีน้ำตาลจากคิมหันต์ เสียงสะอื้นยังคงดังขึ้นเรื่อยๆ

พีมไม่ปฏิเสธอีกต่อไปว่าคิมคือคนที่เติมเต็มความรัก ความต้องการ ความสบายใจ หรือแม้กระทั่งเซ็กซ์ แต่ในขณะเดียวกันก็สร้างความกลัวว่าสิ่งที่เขาได้รับจนเคยชินจะหายไป

พีรพัฒน์เป็นฝ่ายกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีก

“ขอบคุณที่มา” เสียงแหบพร่าจากชายหนุ่มดังก้องอยู่แบบนั้นพร้อมกับอ้อมกอดและน้ำตาที่ไหลลงมากับกำแพงความกลัวในใจที่กำลังทลายลงในค่ำคืนนี้

———————————–